● Een hardnekkig misverstand is dat fysiek goud "onder de radar" kan blijven. Juridisch gezien behoren alle bezittingen van de overledene op het moment van overlijden tot de nalatenschap. Of en hoe u dit moet opgeven voor de erfbelasting (successierechten), hangt af van de aard van het goud.
De inboedelvrijstelling (Sieraden): Gebruikelijke huisraad en persoonlijke sieraden vallen vaak onder de inboedel. Hiervoor wordt doorgaans een forfaitair bedrag gerekend of ze worden in onderling overleg verdeeld zonder separate waardering, mits de waarde niet exorbitant is. Een standaard trouwring of ketting levert zelden discussie op.
Beleggingsgoud en Kostbaarheden: Anders ligt dit bij goudbaren, muntenverzamelingen of zeer kostbare juwelen (bijvoorbeeld met diamanten). Dit wordt niet gezien als inboedel, maar als vermogensbestanddeel. U bent verplicht de economische waarde per overlijdensdatum op te geven. Door de gestegen goudkoersen overstijgt dit vermogen snel de vrijstellingen. Het bewust verzwijgen van deze activa is belastingfraude. De Belastingdienst heeft via diverse kanalen (o.a. verzekeringsdata en banktransacties naar goudhandelaren) steeds meer inzicht in goudbezit.
● Bij de verdeling ontstaan vaak conflicten door het gebruik van de verkeerde maatstaf. Erfenissen worden vaak getaxeerd op basis van oude verzekeringspolissen. Dit is financieel gevaarlijk.
Het risico: Stel, dochter A krijgt de sieraden (verzekeringswaarde €10.000) en zoon B krijgt €10.000 contant. Op papier lijkt dit eerlijk. Echter, als dochter A de sieraden wil verkopen, krijgt zij wellicht slechts de economische waarde van €4.000. Zij is dan zwaar benadeeld. Hanteer voor de verdeling én de fiscus daarom altijd de economische waarde via een officiële taxatie.
Hoe verdeelt u een oneven aantal gouden munten of sieraden over een even aantal erfgenamen? Wij onderscheiden drie strategieën.
Geschikt voor sieraden met emotionele waarde. Alle items worden op tafel gelegd. Er wordt geloot wie mag beginnen. Om de beurt kiest een erfgenaam één stuk uit. Het restbestand dat niemand wil, wordt verkocht.
Eén erfgenaam wil de gouden muntenverzameling behouden (bijvoorbeeld als onderdeel van zijn eigen vermogensbeheer). De waarde wordt vastgesteld door een taxateur. De erfgenaam betaalt de helft van deze waarde uit aan de andere erfgenaam (bij twee kinderen). Zo blijft het goud in de familie.
Vaak is er geen emotionele band met beleggingsgoud of oud sloopgoud. De meest transparante methode is dan liquidatie. De executeur verkoopt alle items, en de netto opbrengst wordt in euro's op de ervenrekening gestort en verdeeld. Dit sluit elke discussie over "wie kreeg het meeste" uit.
In veel nalatenschappen bevindt zich goud dat niemand meer draagt (kapotte armbanden, ouderwetse broches) of zwaar zilverwerk dat niet meer gepoetst wordt. Dit is "dood kapitaal". Vanuit financieel oogpunt is het onverstandig dit te laten verstoffen.
Door dit te verkopen, maakt u kapitaal vrij. U kunt de opbrengst gebruiken om de erfbelasting te voldoen, of om te herinvesteren in moderne, courante gouden munten (zoals Maple Leafs) voor de kleinkinderen. Lees hier specifiek over de afhandeling van zilver uit erfenis, waar vaak sprake is van misverstanden over pleet versus massief zilver.
● Gaat u over tot verkoop? Maak niet de fout om alles in één zak naar de dichtstbijzijnde inkoper te brengen. Een optimalisatie van de opbrengst vereist splitsing:
Gebruik onze tool voor inkopers vergelijken om te zien welke partij in uw regio de beste condities biedt voor de specifieke samenstelling van uw erfenis.
Het erven van goud is een voorrecht, maar brengt administratieve en familiale verplichtingen met zich mee. Laat u niet leiden door de (hoge) verzekeringswaarde op oude polissen, maar laat een nuchtere taxatie uitvoeren op basis van de economische verkoopwaarde. Wees transparant richting de Belastingdienst over beleggingsgoud en kies bij twijfel voor verkoop en verdeling van de contanten. Zo blijft de vrede bewaard en is de fiscus tevreden.
